Op de hoogste trede van mijn trap,
staat daar mijn ego.
De eenzame verharde generaal,
op het veld van mijn stratego.
Toch laat dat koude leven,
mij veel te na.
De roerende wetenschap,
waar ik nu voor ga.

Ik heb verstard gegrepen,
uitermate te hoog.
Lachte de dikke tranen
op het gezicht droog.
Geef de versleten lappenpop,
mijn hart, een knuffel.
Kijk in de confronterende spiegel,
zeg tegen mijzelf, "lekkere truffel".

Nu begin ik een vernieuwd,
waardevol mensenleven.
Probeer ook wat stuntelig,
mensen liefde te geven.
Zie nu eindelijk in, niets te weten,
alles valt dan echt wel mee.
Loop nu weer rechtop,
tel eenvoudig, maar voor twee.

Voor hen die in hun eigen ziel kijken.

                       ROB

Levenssfeer